بمیرم ! ساده می بینی نگاه سرد مردم را

دهانت می برد آخر ز یادش طعم گندم را

 

چه آسان گم شدی رفتی ! دلت را تنگ می بینم

نمی دانم که می بینی بهار سیّ و چندم را؟!

 

بمیرم !مردمِ اینجا تو را هرگز نمی فهمند

از آتش خشم می آید امانی نیست هیزم را

 

هوای خشک و سوزان و تن پوسیده ات دختر

مسیر رود می فهمد مفاهیم تلاطم را

 

تو روحت چون چکاوک ها پرِ آزادی و مستی است

 چگونه طاقت آوردی محیط بسته قم را؟!